Over Nicky
Op mijn negentiende kocht ik out of the blue een tweejarige, onbeleerde merrie. Tzigane. Niet lang daarna kwam Kafka erbij.
Ik reed in een hele oude Discovery waarvan de koppeling zo zwaar ging dat mijn linkerbeen twee keer zo gespierd was als mijn rechter. Daarachter een even oude trailer. En ik heb me nooit rijker gevoeld dan wanneer ik daarmee met mijn vriendin Pascalle op pad ging, ergens een buitenrit maken.
Wat ik niet had
Geen ouders die het betaalden, en ook geen ouders die zelf iets met de paardensport hadden. Geen paard van tonnen. Überhaupt geen eigen paard tot ik 19 was, terwijl de meiden om me heen al jaren hun eigen pony hadden.
Ik stond op doe-het-zelf-stallen en reed me rot om ervoor te zorgen dat mijn paarden genoeg buiten kwamen.
Dat vertel ik omdat ik het zo vaak hoor: dat het voor jou niet kan. Geen geld genoeg, geen ouders die achter je staan, te laat begonnen, geen paard van niveau. Ik heb dat allemaal niet gehad en het waarmaken van mijn grote droom is toch gelukt.
Wat het heeft gekost
Maar ik ga niet doen alsof het gratis was.
Het heeft me kostbare tijd gekost met de mensen die bijzonder voor me zijn, mijn kinderen voorop. Het heeft relaties gekost. Er was geen kraamtijd: de dag voor de geboorte van mijn kinderen werkte ik nog, een week later stond ik weer aan de gang en na drie weken zat ik weer op het paard.
Jarenlang zeven dagen per week, achttien uur per dag. Niet op vakantie. En het heeft me mijn rust gekost, fysiek en vooral mentaal.
Dus als ik zeg dat het kan, weet ik ook wat het vraagt. Daarom vraag ik jou altijd eerst wat jouw droom is, en pas daarna wat je ervoor over hebt.
Wat ik op papier heb
ORUN instructeursdiploma 3 en 4, en de instructeursdiploma's 1 en 2 van de Freestyle Academy. KNHS-jurylid tot en met ZZ-licht. En ik rijd Grand Prix sinds 2017.
Wie mij hebben gemaakt
Vier mensen, en ik kan niet kiezen.
Natasja Hoogvliet, mijn eerste juf, die je misschien nergens van kent en die mijn basis heeft gelegd. Tonnie Huberts, mijn instructeur bij de ORUN en nog altijd mijn trainer, die me naar de Grand Prix heeft gebracht en daarmee mijn droom heeft waargemaakt. Emiel Voest van de Freestyle Academy, die me een strak systeem leerde dat de basis is geworden van al mijn werk vanaf de grond.
En Kelly de Geus, mijn trainer nu. Zij laat me nog steeds anders denken en anders kijken: nog meer vanuit het paard, helemaal geen druk, nog meer tijd, nog meer basis.
Na vijfentwintig jaar heb ik nog steeds les. Dat zegt genoeg over hoe ik denk dat leren werkt.
Wat ik niet kan
Ik ben er niet goed in om de prestatie bovenaan te zetten. Iemand zo snel mogelijk naar een topresultaat brengen, dat lukt me niet, want ik kijk eerst naar het paard. En een paard zo spectaculair mogelijk laten lopen is niet mijn talent.
En ik kan niet verkopen. Geen paard, bedoel ik. Ik vind ze allemaal leuk, lief, knap en bijzonder, en ik kan geen afstand van ze doen, omdat je nooit weet waar ze terechtkomen. Hier weet ik dat ik altijd goed voor ze zal zijn.
Daarom doe ik geen handel, terwijl mijn concullega's daar grotendeels op draaien.
Waar ik naartoe wil
Elk jaar het aantal mensen verdubbelen dat wij kunnen helpen, en daarmee ook hun paarden. Online, maar ook met een groter instructeursteam zodat we op meer plekken les kunnen geven. En met meer professionals uit verschillende vakgebieden erbij, zodat ik onze Dreamteam-leden nog beter kan helpen.
En deze plek. Ik wil hier een echte droomplek van maken, voor paard en mens.